nar
zelfstandig naamwoord, werkwoord nɑrBetekenis
- zot, dwaas
Hoe spreek je nar uit?
/nɑr/
Nar bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| n | nek |
| ɑ | bad |
| r | rood |
zelfstandig naamwoord — masculine
- iemand die anderen vermaakt door zich in opvallende kleding dwaas te gedragen person
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| narren | meervoud |
| narretje | verkleinwoord, enkelvoud |
| narretjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van narren
- gebiedende wijs van narren
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van narren
Vervoeging van nar
narhele werkwoord
Herkomst
via Middelnederlands narre, in de betekenis van ‘zot’ aangetroffen vanaf 1432; van Middelhoogduits narre “zot, dwaas” (modern Duits Narr)
Woordfamilie van nar
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| narren | meervoud | nar |
| narretje | verkleinwoord | nar |
| narretjes | verkleinwoord meervoud | nar |
| genard | woordvorm | narren |
| genarde | woordvorm | narren |
| narde | woordvorm | narren |
| narden | woordvorm | narren |
| narre | woordvorm | narren |
| narrend | woordvorm | narren |
| narrende | woordvorm | narren |
| nart | woordvorm | narren |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van nar zijn vastgelegd.