heide
zelfstandig naamwoord, werkwoord ˈhɛidəBetekenis
- een met heidekruid begroeide vlakte
- uitgestrekte, onbebouwde zandgrond
Hoe spreek je heide uit?
/ˈhɛidə/
Heide bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| h | hoed |
| ɛi | trein |
| d | dak |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| heiden | meervoud |
| heides | meervoud |
| heidetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| heidetjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- enkelvoud verleden tijd van heien
Vervoeging van heide
heidehele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘plant, grond met heideplant begroeid’ voor het eerst aangetroffen in 1240
Woordfamilie van heide
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| heides | meervoud | heide |
| heidetje | verkleinwoord | heide |
| heidetjes | verkleinwoord meervoud | heide |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van heide zijn vastgelegd.