ballade
zelfstandig naamwoord bɑ'ladəBetekenis
- episch dichtstuk in een aantal korte strofen waarin tragische gebeurtenissen verteld worden
- zangstuk met een verhalend karakter
Hoe spreek je ballade uit?
/bɑˈladə/
Ballade bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| ɑ | bad |
| l | land |
| a | maan |
| d | dak |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| balladen | meervoud |
| ballades | meervoud |
| balladetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| balladetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘episch dichtstuk’ voor het eerst aangetroffen in 1509
Woordfamilie van ballade
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| balladen | meervoud | ballade |
| ballades | meervoud | ballade |
| balladetje | verkleinwoord | ballade |
| balladetjes | verkleinwoord meervoud | ballade |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van ballade zijn vastgelegd.