wild
bijvoeglijk naamwoord, bijwoord, zelfstandig naamwoord wɪltBetekenis
- niet tam, woest
- onbeschaafd, bruusk
- op wilde wijze
- dieren die niet onder menselijke beheersing zijn opgegroeid
- iets dat niet onder menselijke beheersing valt
- vlees van een wild dier
Hoe spreek je wild uit?
/wɪlt/
Wild bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| w | quiz |
| ɪ | pit |
| l | land |
| t | tak |
bijvoeglijk naamwoord
- in de vrije natuur levend
- niet tam, woest, heel druk
Verbuiging en vervoeging (bijvoeglijk naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| wilde | verbogen, stellende trap |
| wilder | onverbogen, vergrotende trap |
| wildere | verbogen, vergrotende trap |
| wilders | partitief, vergrotende trap |
| wilds | partitief, stellende trap |
| wildst | onverbogen, overtreffende trap |
| wildste | verbogen, overtreffende trap |
bijwoord
- bijwoordelijk deel van een scheidbaar werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘in de natuurstaat, woest’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1174
Woordfamilie van wild
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| wilder | vergrotende trap | wild |
| wildere | verbogen vergrotende trap | wild |
| wilders | partitieve vergrotende trap | wild |
| wilds | partitive, positive | wild |
| wildst | uninflected, superlative | wild |
| wildste | inflected, superlative | wild |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van wild zijn vastgelegd.