vermoeden
zelfstandig naamwoord, werkwoord vərˈmudə(n)Betekenis
- een waarschijnlijke waarheid
- een stelling zonder bewijs
- een gedachte koesteren waarvan men niet zeker is maar die een zekere waarschijnlijkheid inhoudt
Hoe spreek je vermoeden uit?
/vərˈmudən/
Vermoeden bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| v | vis |
| ə | de |
| r | rood |
| m | maan |
| u | boek |
| d | dak |
| n | nek |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| (vermoedentje) | verkleinwoord, enkelvoud |
| (vermoedentjes) | verkleinwoord, meervoud |
| vermoedens | meervoud |
Vervoeging van vermoeden
vermoedenhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘veronderstellen’ voor het eerst aangetroffen in 1254
Woordfamilie van vermoeden
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| vermoed | woordvorm | vermoeden |
| vermoedde | woordvorm | vermoeden |
| vermoedden | woordvorm | vermoeden |
| vermoedend | woordvorm | vermoeden |
| vermoedende | woordvorm | vermoeden |
| vermoedens | meervoud | vermoeden |
| vermoedentje | woordvorm | vermoeden |
| vermoedentjes | meervoud | vermoeden |
| vermoedt | woordvorm | vermoeden |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van vermoeden zijn vastgelegd.