bankroet
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord bɑŋkˈrutBetekenis
- de toestand van een rechtspersoon die, blijkens rechterlijk onderzoek, niet in staat is aan zijn financiële verplichtingen te voldoen
- failliet
Hoe spreek je bankroet uit?
/bɑŋkˈrut/
Bankroet bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| ɑ | bad |
| ŋ | ding |
| k | kat |
| r | rood |
| u | boek |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| bankroeten | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘bankbreuk, faillissement’ voor het eerst aangetroffen in 1555
Woordfamilie van bankroet
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| bankroete | woordvorm | bankroet |
| bankroeten | meervoud | bankroet |
| bankroeter | woordvorm | bankroet |
| bankroetere | woordvorm | bankroet |
| bankroeters | woordvorm | bankroet |
| bankroets | woordvorm | bankroet |
| bankroetst | woordvorm | bankroet |
| bankroetste | woordvorm | bankroet |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van bankroet zijn vastgelegd.