paf

Betekenis

1. het geluid van een korte knal, bijvoorbeeld van een pistool
2. het roken, met name van tabak
3. het geluid van een afgeschoten vuurwapen
4. verbaasd staand
5. opgeblazen

tussenwerpsel

1. geluid van een korte knal, bijvoorbeeld van een pistool
2. kort, dof geluid bij een botsing of val

zelfstandig naamwoord — masculine

1. geluid van een afgeschoten vuurwapen

bijvoeglijk naamwoord

1. bevangen door grote verbazing
2. met een vol gevoel of opgezwollen, zoals na veel eten
3. loom makend

Woordvorm

• eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van paffen
• gebiedende wijs van paffen
• tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van paffen

Vervoeging van paf

pafhele werkwoord

Herkomst

tw: klanknabootsing, in de betekenis van ‘tussenwerpsel: nabootsing van geluid’ aangetroffen vanaf 1717 **zn: op te vatten als naamwoord van handeling bij paffen ww **bn [1]: mogelijk van Duits baff bn , "verbluft alsof je net onverwacht een schot hoorde" **bn [2], [3]: omdat iets wat overvol is alleen nog wat dof geluid kan maken of haast met een knal uiteen lijkt te spatten **ww paffen ww zonder de uitgang -en

Woordfamilie van paf

Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van paf zijn vastgelegd.

Afleidingen en samenstellingen

• paffen
• pafferig
• pafpaal
• pafzak