maxime
zelfstandig naamwoord mɑkˈsimBetekenis
- grondstelling, stelregel
- een stelregel die taalgebruikers meestal zonder het te beseffen volgen als ze een gesprek voeren
- zeer, het meest.
- vooral; voornamelijk.
Hoe spreek je maxime uit?
/mɑkˈsim/
Maxime bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| m | maan |
| ɑ | bad |
| k | kat |
| s | sok |
| i | riet |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| maximen | meervoud |
| maximes | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘grondstelling’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1615
Woordfamilie van maxime
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| maximen | meervoud | maxime |
| maximes | meervoud | maxime |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van maxime zijn vastgelegd.