cantate
zelfstandig naamwoord kɑn'tatəBetekenis
- een muzikale compositie voor een of meer zangers, begeleid door instrumenten
- vroegere benaming van de vierde zondag na Pasen
Hoe spreek je cantate uit?
/kɑnˈtatə/
Cantate bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɑ | bad |
| n | nek |
| t | tak |
| a | maan |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| cantaten | meervoud |
| cantates | meervoud |
| cantatetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| cantatetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘zangstuk’ voor het eerst aangetroffen in 1777
Woordfamilie van cantate
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| cantaten | meervoud | cantate |
| cantates | meervoud | cantate |
| cantatetje | verkleinwoord | cantate |
| cantatetjes | verkleinwoord meervoud | cantate |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van cantate zijn vastgelegd.