cantabile
zelfstandig naamwoord, bijwoord kɑnˈtabiˌleBetekenis
- zangerige stijl of passage van zowel vocale als niet-vocale muziekstukken
- (van muziekpassages:) zangerig uit te voeren
Hoe spreek je cantabile uit?
/kɑnˈtabiˌle/
Cantabile bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɑ | bad |
| n | nek |
| t | tak |
| a | maan |
| b | bak |
| i | riet |
| l | land |
| e | veel |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| cantabile's | meervoud |
| cantabiles | meervoud |
bijwoord
- zangerig uit te voeren
Herkomst
Leenwoord uit het Italiaans, in de betekenis van ‘bijwoord: zangerig’ voor het eerst aangetroffen in 1772
Woordfamilie van cantabile
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| cantabile's | meervoud | cantabile |
| cantabiles | meervoud | cantabile |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van cantabile zijn vastgelegd.