wolf
zelfstandig naamwoord, werkwoord ˈwɔlᵊfBetekenis
- tandwolf
Hoe spreek je wolf uit?
/ˈwɔləf/
Wolf bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| w | quiz |
| ɔ | bot |
| l | land |
| ə | de |
| f | fiets |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- bepaald zoogdier, Canis lupus, dat in groepen jaagt en voorkomt op het noordelijk halfrond
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| wolfje | verkleinwoord, enkelvoud |
| wolfjes | verkleinwoord, meervoud |
| wolven | meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van wolven
- gebiedende wijs van wolven
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van wolven
Vervoeging van wolf
wolfhele werkwoord
Herkomst
Van Middelnederlands wolf en Oudnederlands wulf; in de betekenis van ‘hondachtige’ voor het eerst aangetroffen in 1001 . Verder te herleiden tot het Proto-Indo-Europese woord vraka of varka, wat in het Proto-Europees valka, ulka of valpa werd. In het Oudgrieks was het lukos, in het Latijn lupus en in het Oud-Germaans wolfe.
Woordfamilie van wolf
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| wolfje | verkleinwoord | wolf |
| wolfjes | verkleinwoord meervoud | wolf |
| wolven | meervoud | wolf |
| gewolfd | woordvorm | wolven |
| wolfde | woordvorm | wolven |
| wolfden | woordvorm | wolven |
| wolft | woordvorm | wolven |
| wolve | woordvorm | wolven |
| wolvend | woordvorm | wolven |
| wolvende | woordvorm | wolven |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van wolf zijn vastgelegd.