dingo
zelfstandig naamwoordBetekenis
- Canis lupus dingo, een Australische wilde hond
zelfstandig naamwoord — masculine
- Canis lupus dingo een verwilderde hondensoort die vooral voorkomt in Australië en vermoedelijk afstamt van de Indische steppewolf (Canis lupus pallipes). Waarschijnlijk is hij zo'n 5000 jaar geleden door mensen als huisdier meegenomen. Hij is echter weer verwilderd en heeft daardoor als exoot een leefwijze ontwikkeld die sterk lijkt op die van wolf
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| dingo's | meervoud |
| dingootje | verkleinwoord, enkelvoud |
| dingootjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Engels, zie aldaar. In de betekenis van ‘hondachtige’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1869
Woordfamilie van dingo
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| dingo's | meervoud | dingo |
| dingootje | verkleinwoord | dingo |
| dingootjes | verkleinwoord meervoud | dingo |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dingo zijn vastgelegd.