substituut
zelfstandig naamwoord ˌsʏpstiˈtytBetekenis
- plaatsvervanger
- vervangingsmiddel
Hoe spreek je substituut uit?
/ˌsʏpstiˈtyt/
Substituut bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| s | sok |
| ʏ | put |
| p | pak |
| t | tak |
| i | riet |
| y | fuut |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| substituten | meervoud |
| substituutje | verkleinwoord, enkelvoud |
| substituutjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘plaatsvervanger’ voor het eerst aangetroffen in 1486
Woordfamilie van substituut
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| substituten | meervoud | substituut |
| substituutje | verkleinwoord | substituut |
| substituutjes | verkleinwoord meervoud | substituut |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van substituut zijn vastgelegd.