attribuut
zelfstandig naamwoord ɑtriˈbytBetekenis
- voorwerp, behorend bij iets anders
- bijvoeglijke bepaling, een woord of woordengroep die wat zegt over een zelfstandig naamwoord.
- rekwisiet
- tot het wezen (de entiteit) behorende eigenschap
Hoe spreek je attribuut uit?
/ɑtriˈbyt/
Attribuut bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɑ | bad |
| t | tak |
| r | rood |
| i | riet |
| b | bak |
| y | fuut |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| attributen | meervoud |
| attribuutje | verkleinwoord, enkelvoud |
| attribuutjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
[1-3]: van Frans attribut, in de betekenis van ‘tot het wezen behorende eigenschap’ voor het eerst aangetroffen in 1811
Woordfamilie van attribuut
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| attributen | meervoud | attribuut |
| attribuutje | verkleinwoord | attribuut |
| attribuutjes | verkleinwoord meervoud | attribuut |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van attribuut zijn vastgelegd.