legende
zelfstandig naamwoord, werkwoord ləˈɣɛndəBetekenis
- verhaal dat uit het verleden is overgeleverd
- tot de verbeelding sprekende beschrijving van een gebeurtenis uit het verleden die gangbaar is, maar waarvan de juistheid in twijfel wordt getrokken
- persoon over wiens daden veel wordt gesproken
- tekst die op de voorkant of achterkant van een munt langs de buitenrand staat
Hoe spreek je legende uit?
/ləˈxɛndə/
Legende bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| l | land |
| ə | de |
| x | acht |
| ɛ | bed |
| n | nek |
| d | dak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| legenden | meervoud |
| legendes | meervoud |
| legendetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| legendetjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- verbogen vorm van legend, het onvoltooid deelwoord van legen
Vervoeging van legende
legendehele werkwoord
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘verhaal van een wonder, sage’ voor het eerst aangetroffen in 1446
Woordfamilie van legende
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| legenden | meervoud | legende |
| legendes | meervoud | legende |
| legendetje | verkleinwoord | legende |
| legendetjes | verkleinwoord meervoud | legende |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van legende zijn vastgelegd.