kennis
zelfstandig naamwoord /ˈkɛnɪs/Betekenis
- wat je weet of hebt geleerd
- iemand met wie men bekend is
Hoe spreek je kennis uit?
/ˈkɛnɪs/
Kennis bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɛ | bed |
| n | nek |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| [B] | canonical |
| kennisje | verkleinwoord, enkelvoud |
| kennisjes | verkleinwoord, meervoud |
| kennissen | meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘het kennen’ voor het eerst aangetroffen in 1260
Woordfamilie van kennis
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| kennisje | verkleinwoord | kennis |
| kennisjes | verkleinwoord meervoud | kennis |
| kennissen | meervoud | kennis |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van kennis zijn vastgelegd.
Afleidingen en samenstellingen
- kennisachterstand
- kennisbank
- kennisbron
- kenniscentrum
- kenniseconomie
- kennisinstelling
- kennisintensief
- kennisleer
- kennismaken
- kennismanagement
- kennismarkt
- kennismigrant
- kennisnemen
- kennisnet
- kennisniveau
- kennisontwikkeling
- kennissenkring
- kennissysteem
- kennistechnologie
- kennistheorie
- kennisuitwisseling
- kenniswerker