judicium
zelfstandig naamwoordBetekenis
- vonnis
- oordeel (van de faculteit over een afgelegd examen aan een universiteit)
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| judicia | meervoud |
| judiciums | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘vonnis, oordeel’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1687
Woordfamilie van judicium
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| judicia | meervoud | judicium |
| judiciums | meervoud | judicium |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van judicium zijn vastgelegd.