instantie
zelfstandig naamwoord ɪnˈstɑn(t)siBetekenis
- instelling 1
- voorkomend geval (m.n. in de vaste combinatie in eerste ~)
- een object van een bepaalde klasse (elke van een reeks acties)
Hoe spreek je instantie uit?
/ɪnˈstɑntsi/
Instantie bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɪ | pit |
| n | nek |
| s | sok |
| t | tak |
| ɑ | bad |
| i | riet |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord
- instelling [2]
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| instanties | meervoud |
| instantietje | verkleinwoord, enkelvoud |
| instantietjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘rechtsgang’ voor het eerst aangetroffen in 1472
Woordfamilie van instantie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| instanties | meervoud | instantie |
| instantietje | verkleinwoord | instantie |
| instantietjes | verkleinwoord meervoud | instantie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van instantie zijn vastgelegd.