dissonant
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord /dɪso'nant/Betekenis
- een verzameling van niet-harmonierende klanken
- een valse noot
- wanluidend.
Hoe spreek je dissonant uit?
/dɪsoˈnant/
Dissonant bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| o | boot |
| n | nek |
| a | maan |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| dissonanten | meervoud |
| dissonantje | verkleinwoord, enkelvoud |
| dissonantjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘wanklank’ voor het eerst aangetroffen in 1650
Woordfamilie van dissonant
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| dissonante | woordvorm | dissonant |
| dissonanten | meervoud | dissonant |
| dissonanter | woordvorm | dissonant |
| dissonantere | woordvorm | dissonant |
| dissonanters | woordvorm | dissonant |
| dissonantje | verkleinwoord | dissonant |
| dissonantjes | verkleinwoord meervoud | dissonant |
| dissonants | woordvorm | dissonant |
| dissonantst | woordvorm | dissonant |
| dissonantste | woordvorm | dissonant |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dissonant zijn vastgelegd.