diffractie
zelfstandig naamwoord dɪ'frɑksiBetekenis
- buiging van stralen (golven, ook materiegolf|materiegolven), bv. lichtstralen
Hoe spreek je diffractie uit?
/dɪˈfrɑksi/
Diffractie bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɪ | pit |
| f | fiets |
| r | rood |
| ɑ | bad |
| k | kat |
| s | sok |
| i | riet |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord
- buiging van stralen (golven, ook materiegolven), bv. lichtstralen
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| diffracties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘buiging van stralen’ voor het eerst aangetroffen in 1824
Woordfamilie van diffractie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| diffracties | meervoud | diffractie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van diffractie zijn vastgelegd.