refractie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- breking van golven (o.a. licht) wanneer deze van het ene medium in het andere overgaan, straalbreking
- soortelijk brekingsvermogen of brekingsindex
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| refracties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘straalbreking’ voor het eerst aangetroffen in 1658
Woordfamilie van refractie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| refracties | meervoud | refractie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van refractie zijn vastgelegd.