scène
zelfstandig naamwoord ˈsɛːnəBetekenis
- een deel van een toneelstuk of film dat eenzelfde plaats, tijd en handeling voorstelt
- een opschudding veroorzaakt doordat iemand opspeelt, ruzie maakt of iets dergelijks
Hoe spreek je scène uit?
/ˈsɛnə/
Scène bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| s | sok |
| ɛ | bed |
| n | nek |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| scènes | meervoud |
| scènetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| scènetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘deel van toneelstuk’ voor het eerst aangetroffen in 1800
Woordfamilie van scène
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| scènes | meervoud | scène |
| scènetje | verkleinwoord | scène |
| scènetjes | verkleinwoord meervoud | scène |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van scène zijn vastgelegd.