ruif
zelfstandig naamwoord, werkwoordBetekenis
- houten of ijzeren traliewerk als voederrek voor de dieren
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| ruifje | verkleinwoord, enkelvoud |
| ruifjes | verkleinwoord, meervoud |
| ruiven | meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van ruiven
- gebiedende wijs van ruiven
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van ruiven
Vervoeging van ruif
ruifhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘traliewerk waarachter hooi ligt’ voor het eerst aangetroffen in 1696.
Woordfamilie van ruif
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| ruifje | verkleinwoord | ruif |
| ruifjes | verkleinwoord meervoud | ruif |
| ruiven | meervoud | ruif |
| geruifd | woordvorm | ruiven |
| ruifde | woordvorm | ruiven |
| ruifden | woordvorm | ruiven |
| ruift | woordvorm | ruiven |
| ruive | woordvorm | ruiven |
| ruivend | woordvorm | ruiven |
| ruivende | woordvorm | ruiven |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van ruif zijn vastgelegd.