redenering
zelfstandig naamwoord /ˌredəˈnɪːrɪŋ/Betekenis
- het proces waarmee men (in de logica) van een aantal argumenten, premissen of axioma's tot een standpunt of conclusie komt
Hoe spreek je redenering uit?
/ˌredəˈnɪrɪŋ/
Redenering bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| r | rood |
| e | veel |
| d | dak |
| ə | de |
| n | nek |
| ɪ | pit |
| ŋ | ding |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| redeneringen | meervoud |
| redenerinkje | verkleinwoord, enkelvoud |
| redenerinkjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Naamwoord van handeling van redeneren met het achtervoegsel -ing
Woordfamilie van redenering
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| redeneringen | meervoud | redenering |
| redenerinkje | verkleinwoord | redenering |
| redenerinkjes | verkleinwoord meervoud | redenering |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van redenering zijn vastgelegd.