oppervlakte
zelfstandig naamwoord ˈɔpərˌvlɑktəBetekenis
- vlak dat iets naar boven begrenzen|begrenst
- uitgebreidheid, grootte in m²
Hoe spreek je oppervlakte uit?
/ˈɔpərˌvlɑktə/
Oppervlakte bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɔ | bot |
| p | pak |
| ə | de |
| r | rood |
| v | vis |
| l | land |
| ɑ | bad |
| k | kat |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
zelfstandig naamwoord
- vlak dat iets naar boven begrenst
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| oppervlakten | meervoud |
| oppervlaktes | meervoud |
| oppervlaktetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| oppervlaktetjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘bovenste vlakte, buitenkant’ voor het eerst aangetroffen in 1704
Woordfamilie van oppervlakte
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| oppervlakten | meervoud | oppervlakte |
| oppervlaktes | meervoud | oppervlakte |
| oppervlaktetje | verkleinwoord | oppervlakte |
| oppervlaktetjes | verkleinwoord meervoud | oppervlakte |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van oppervlakte zijn vastgelegd.