ontdekker
zelfstandig naamwoord ɔnˈdɛkərBetekenis
- iemand die iets ontdekt wat al wel bestond, maar nog niet gevonden of bekend was
Hoe spreek je ontdekker uit?
/ɔnˈdɛkər/
Ontdekker bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɔ | bot |
| n | nek |
| d | dak |
| ɛ | bed |
| k | kat |
| ə | de |
| r | rood |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| ontdekkers | meervoud |
Herkomst
Naamwoord van handeling van ontdekken met het achtervoegsel -er
Woordfamilie van ontdekker
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| ontdekkers | meervoud | ontdekker |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van ontdekker zijn vastgelegd.