kostuum
zelfstandig naamwoord kɔsˈtymBetekenis
- de kleding van iemand die bij een bepaalde activiteit, een ambt of een toneelrol hoort
- een stel kleren, een jas, een broek en een vest voor mannen
Hoe spreek je kostuum uit?
/kɔsˈtym/
Kostuum bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɔ | bot |
| s | sok |
| t | tak |
| y | fuut |
| m | maan |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Klinkt hetzelfde als costuum.
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| costuum | |
| kostuumpje | verkleinwoord, enkelvoud |
| kostuumpjes | verkleinwoord, meervoud |
| kostuums | meervoud |
Herkomst
van Frans coutume zn , in de betekenis van ‘kleding, pak’ voor het eerst aangetroffen in 1799
Woordfamilie van kostuum
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| costuum | neuter | kostuum |
| kostuumpje | verkleinwoord | kostuum |
| kostuumpjes | verkleinwoord meervoud | kostuum |
| kostuums | meervoud | kostuum |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van kostuum zijn vastgelegd.