inductie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- opwekking, teweegbrenging, beïnvloeding
- opwekking van een ontwikkeling in een organisme of weefsel door beïnvloeding door een ander deel
- beïnvloeding door iemand met een geestelijke stoornis van mensen uit zijn omgeving
- het redeneren waarbij men de afwijking als uitgangspunt neemt en daaruit de algemene regel probeert af te leiden
- een bewijsvoering door de systematiek van enkele typerende gevallen vast te stellen en te bewijzen dat alle overige gevallen zich overeenkomstig gedragen
- de klankwijziging van een klinker door de klank van de erop volgende lettergreep. (beïnvloeding)
- opwekking van een spanning in een elektrische geleider door een verandering in het omringende magneetveld
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| inducties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘redeneren van het bijzondere naar het algemene’ voor het eerst aangetroffen in 1863
Woordfamilie van inductie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| inducties | meervoud | inductie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van inductie zijn vastgelegd.