discipel
zelfstandig naamwoord dɪˈsipəlBetekenis
- (christendom) een van de volgelingen van Jezus
- trouwe volgeling van iemand die een bepaalde opvatting uitdraagt
Hoe spreek je discipel uit?
/dɪˈsipəl/
Discipel bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| i | riet |
| p | pak |
| ə | de |
| l | land |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- een van de volgelingen van Jezus
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| discipelen | meervoud |
| discipels | meervoud |
| discipeltje | verkleinwoord, enkelvoud |
| discipeltjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘leerling’ voor het eerst aangetroffen in 1285
Woordfamilie van discipel
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| discipelen | meervoud | discipel |
| discipels | meervoud | discipel |
| discipeltje | verkleinwoord | discipel |
| discipeltjes | verkleinwoord meervoud | discipel |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van discipel zijn vastgelegd.