verkenner
zelfstandig naamwoordBetekenis
- een persoon die op verkenning uitgaat.
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| verkenners | meervoud |
| verkennertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| verkennertjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
afgeleid van de werkwoordstam van verkennen met het achtervoegsel -er
Woordfamilie van verkenner
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| verkenners | meervoud | verkenner |
| verkennertje | verkleinwoord | verkenner |
| verkennertjes | verkleinwoord meervoud | verkenner |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van verkenner zijn vastgelegd.