tuinier
zelfstandig naamwoord, werkwoordBetekenis
- iemand die beroepsmatig tuinen aanlegt en verzorgt
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| tuiniers | meervoud |
| tuiniertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| tuiniertjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van tuinieren
- gebiedende wijs van tuinieren
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van tuinieren
Vervoeging van tuinier
tuinierhele werkwoord
Herkomst
Afgeleid van tuin met het achtervoegsel -ier
Woordfamilie van tuinier
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| tuiniers | meervoud | tuinier |
| tuiniertje | verkleinwoord | tuinier |
| tuiniertjes | verkleinwoord meervoud | tuinier |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van tuinier zijn vastgelegd.