sproke
zelfstandig naamwoord ˈsprokəBetekenis
- korte middeleeuwse verhalen in versvorm met een opvoedende strekking over zeer uiteenlopende onderwerpen
Hoe spreek je sproke uit?
/ˈsprokə/
Sproke bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| s | sok |
| p | pak |
| r | rood |
| o | boot |
| k | kat |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| sproken | meervoud |
| sprookje | verkleinwoord, enkelvoud |
| sprookjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
erfwoord: Middelnederlands sprōke, sprooc ‘gezegde, kort verhaal, gedicht’. Bijvorm van spreuk. Verkleiningsvorm sprookje.
Woordfamilie van sproke
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| sproken | meervoud | sproke |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van sproke zijn vastgelegd.