sprookje
zelfstandig naamwoord ˈsprokjəBetekenis
- een meestal moraliserend verhaal voor kinderen waarin fantasiewezens en magie een belangrijke rol spelen
- iets wat te mooi is om waar te zijn
Hoe spreek je sprookje uit?
/ˈsprokjə/
Sprookje bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| s | sok |
| p | pak |
| r | rood |
| o | boot |
| k | kat |
| j | ja |
| ə | de |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| sprookjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- verkleinwoord enkelvoud van het zelfstandig naamwoord sproke
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| sprookjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
alleen verkleinwoord; In de betekenis van ‘verzonnen vertelling’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1610.