schandmerk
zelfstandig naamwoord, werkwoordBetekenis
- teken dat iemands schande aangeeft
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| schandmerken | meervoud |
| schandmerkje | verkleinwoord, enkelvoud |
| schandmerkjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van schandmerken
- gebiedende wijs van schandmerken
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van schandmerken
Vervoeging van schandmerk
schandmerkhele werkwoord
Herkomst
Samenstelling van 'schand' (van schande) en merk
Woordfamilie van schandmerk
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| schandmerken | meervoud | schandmerk |
| schandmerkje | verkleinwoord | schandmerk |
| schandmerkjes | verkleinwoord meervoud | schandmerk |
| geschandmerkt | woordvorm | schandmerken |
| geschandmerkte | woordvorm | schandmerken |
| schandmerke | woordvorm | schandmerken |
| schandmerkend | woordvorm | schandmerken |
| schandmerkende | woordvorm | schandmerken |
| schandmerkt | woordvorm | schandmerken |
| schandmerkte | woordvorm | schandmerken |
| schandmerkten | woordvorm | schandmerken |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van schandmerk zijn vastgelegd.