rumoer
zelfstandig naamwoord, werkwoordBetekenis
- lawaai, onrust, ophef, tumult, geraas, spektakel
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| rumoeren | meervoud |
| rumoertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| rumoertjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van rumoeren
- gebiedende wijs van rumoeren
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van rumoeren
Vervoeging van rumoer
rumoerhele werkwoord
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘lawaai’ voor het eerst aangetroffen in 1380
Woordfamilie van rumoer
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| rumoeren | meervoud | rumoer |
| rumoertje | verkleinwoord | rumoer |
| rumoertjes | verkleinwoord meervoud | rumoer |
| gerumoerd | woordvorm | rumoeren |
| rumoerde | woordvorm | rumoeren |
| rumoerden | woordvorm | rumoeren |
| rumoere | woordvorm | rumoeren |
| rumoerend | woordvorm | rumoeren |
| rumoerende | woordvorm | rumoeren |
| rumoert | woordvorm | rumoeren |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van rumoer zijn vastgelegd.