polis
zelfstandig naamwoord /ˈpo.lɪs/Betekenis
- schriftelijke vastlegging van een overeenkomst
- (Griekse) stad
- verzekeringspolis, -bewijs
- (overheidsdienst) politie
- politieagent
- politie (overheidsdienst)
- polis, verzekeringspolis
Hoe spreek je polis uit?
/ˈpolɪs/
Polis bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| p | pak |
| o | boot |
| l | land |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — feminine, masculine
- stad
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| polisje | verkleinwoord, enkelvoud |
| polisjes | verkleinwoord, meervoud |
| polissen | meervoud |
Herkomst
[1] Uit Frans police “verzekeringspolis, -bewijs” (uit Italiaans polizza “certificaat, attestatie”), voor het eerst aangetroffen in 1563.
Woordfamilie van polis
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| polisje | verkleinwoord | polis |
| polisjes | verkleinwoord meervoud | polis |
| polissen | meervoud | polis |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van polis zijn vastgelegd.