plug
zelfstandig naamwoord, werkwoord ˈplʏxBetekenis
- cilindertje van kunststof of hout dat in een in steenachtig geboord gat wordt aangebracht en waarin een schroef kan worden gedraaid
- (banaan)stekker
- bout (om een vloeistofvat af te sluiten)
Hoe spreek je plug uit?
/ˈplʏx/
Plug bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| p | pak |
| l | land |
| ʏ | put |
| x | acht |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — feminine, masculine
- stekker
- bout (om een vloeistofvat af te sluiten), stop [3]
- lummel, ploert obsolete, pejorative
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| pluggen | meervoud |
| pluggetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| pluggetjes | verkleinwoord, meervoud |
| plugje | verkleinwoord, enkelvoud |
| plugjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van pluggen
- gebiedende wijs van pluggen
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van pluggen
Vervoeging van plug
plughele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘wig, prop’ voor het eerst aangetroffen in 1510. Herkomst onduidelijk; mogelijk van plag in de bet. "lap, vod". Buiten het Germaans zijn er geen cognaten bekend.
Woordfamilie van plug
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| pluggen | meervoud | plug |
| pluggetje | verkleinwoord | plug |
| pluggetjes | verkleinwoord meervoud | plug |
| plugje | verkleinwoord | plug |
| plugjes | verkleinwoord meervoud | plug |
| geplugd | woordvorm | pluggen |
| geplugde | woordvorm | pluggen |
| plugde | woordvorm | pluggen |
| plugden | woordvorm | pluggen |
| plugge | woordvorm | pluggen |
| pluggend | woordvorm | pluggen |
| pluggende | woordvorm | pluggen |
| plugt | woordvorm | pluggen |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van plug zijn vastgelegd.