misbruik
zelfstandig naamwoord, werkwoord /'mɪsbrʌʏk/Betekenis
- verkeerd gebruik door overdaad (van drank, drugs, een toegewezen voorrecht, e.d.)
- (van personen)
- het laakbare gebruik van iets voor een doel waarvoor het niet bedoeld was (van naamgeving, macht e.d.)
Hoe spreek je misbruik uit?
/ˈmɪsbrʌʏk/
Misbruik bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| m | maan |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| b | bak |
| r | rood |
| ʏ | put |
| k | kat |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — neuter
- mishandeling en uitbuiting (van personen)
- misdaad, misstap obsolete
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| misbruiken | meervoud |
| misbruikje | verkleinwoord, enkelvoud |
| misbruikjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van misbruiken
- gebiedende wijs van misbruiken
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van misbruiken
Vervoeging van misbruik
misbruikhele werkwoord
Herkomst
Uit Middelnederlands mesbruuc, misbruuc, misbruyck, een puristische leenvertaling naast de oudere ontlening mesuus “misdrijf” aan Oudfrans mesus (=mod. Frans mésus “verkeerd, slecht gebruik”).
Woordfamilie van misbruik
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| misbruikje | verkleinwoord | misbruik |
| misbruikjes | verkleinwoord meervoud | misbruik |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van misbruik zijn vastgelegd.