mime
zelfstandig naamwoord, werkwoordBetekenis
- een theatervorm waarin de acteur een situatie of verhaal uitbeeldt met zijn lichaam; handen, mimiek en lichaamstaal. Eventueel worden er geluidseffecten of achtergrondmuziek gebruikt
- gebaar om iets uit te drukken
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van mimen
- gebiedende wijs van mimen
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van mimen
- aanvoegende wijs van mimen
Vervoeging van mime
mimehele werkwoord
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘gebarenspel’ voor het eerst aangetroffen in 1872
Woordfamilie van mime
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| mimes | meervoud | mime |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van mime zijn vastgelegd.