kreupel
bijvoeglijk naamwoord, werkwoordBetekenis
- dusdanig aan lichamelijk letsel onderhevig dat men zich niet of niet goed kan voortbewegen
- gebrekkig, slecht
Verbuiging en vervoeging (bijvoeglijk naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| kreupele | verbogen, stellende trap |
| kreupeler | onverbogen, vergrotende trap |
| kreupelere | verbogen, vergrotende trap |
| kreupelers | partitief, vergrotende trap |
| kreupels | partitief, stellende trap |
| kreupelst | onverbogen, overtreffende trap |
| kreupelste | verbogen, overtreffende trap |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van kreupelen
- gebiedende wijs van kreupelen
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van kreupelen
Vervoeging van kreupel
kreupelhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘mank’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1284
Woordfamilie van kreupel
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| kreupeler | vergrotende trap | kreupel |
| kreupelere | verbogen vergrotende trap | kreupel |
| kreupelers | partitieve vergrotende trap | kreupel |
| kreupels | partitive, positive | kreupel |
| kreupelst | uninflected, superlative | kreupel |
| kreupelste | inflected, superlative | kreupel |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van kreupel zijn vastgelegd.