interrumperen
werkwoordBetekenis
- iemand in de rede vallen die een betoog aan het houden is
Vervoeging van interrumperen
interrumperenhele werkwoord
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘onderbreken’ voor het eerst aangetroffen in 1538
Woordfamilie van interrumperen
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| geïnterrumpeerd | woordvorm | interrumperen |
| geïnterrumpeerde | woordvorm | interrumperen |
| interrumpeer | woordvorm | interrumperen |
| interrumpeerde | woordvorm | interrumperen |
| interrumpeerden | woordvorm | interrumperen |
| interrumpeert | woordvorm | interrumperen |
| interrumpere | woordvorm | interrumperen |
| interrumperend | woordvorm | interrumperen |
| interrumperende | woordvorm | interrumperen |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van interrumperen zijn vastgelegd.