historicus
zelfstandig naamwoord hɪsˈtorikʏsBetekenis
- deskundige op het terrein van de geschiedenis (eventueel in bezit van een academische graad)
- geschiedkundige,
Hoe spreek je historicus uit?
/hɪsˈtorikʏs/
Historicus bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| h | hoed |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| t | tak |
| o | boot |
| r | rood |
| i | riet |
| k | kat |
| ʏ | put |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| historici | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘geschiedkundige’ voor het eerst aangetroffen in 1770
Woordfamilie van historicus
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| historici | meervoud | historicus |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van historicus zijn vastgelegd.