delict
zelfstandig naamwoord də'lɪktBetekenis
- een gedraging die bij de wet verboden is zowel de ernstige misdaden als de minder ernstige overtredingen
Hoe spreek je delict uit?
/dəˈlɪkt/
Delict bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ə | de |
| l | land |
| ɪ | pit |
| k | kat |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| delicten | meervoud |
| delictje | verkleinwoord, enkelvoud |
| delictjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘strafbaar feit’ voor het eerst aangetroffen in 1503
Woordfamilie van delict
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| delicten | meervoud | delict |
| delictje | verkleinwoord | delict |
| delictjes | verkleinwoord meervoud | delict |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van delict zijn vastgelegd.