blinker
zelfstandig naamwoord 'blɪŋkərBetekenis
- Jac. van, s.j. (1914). http://www.dbnl.org/tekst/ginn001hand02_01/ginn001hand02_01_0004.php Handboek der Nederlandsche taal, Deel II. De sociologische structuur onzer taal II. Uitg.: L.C.G. Malmberg.
- indicator
- knipperlicht
Hoe spreek je blinker uit?
/ˈblɪŋkər/
Blinker bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| l | land |
| ɪ | pit |
| ŋ | ding |
| k | kat |
| ə | de |
| r | rood |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- klein visje dat als aas wordt gebruikt
- Bargoense benaming voor tand informal
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| blinkers | meervoud |
| blinkertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| blinkertjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Naamwoord van handeling van blinken met het achtervoegsel -er
Woordfamilie van blinker
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| blinkers | meervoud | blinker |
| blinkertje | verkleinwoord | blinker |
| blinkertjes | verkleinwoord meervoud | blinker |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van blinker zijn vastgelegd.