aanspreking
zelfstandig naamwoord ˈansprekɪŋBetekenis
- het aanspreken
- titel waarmee men iemand aanspreekt
Hoe spreek je aanspreking uit?
/ˈansprekɪŋ/
Aanspreking bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| a | maan |
| n | nek |
| s | sok |
| p | pak |
| r | rood |
| e | veel |
| k | kat |
| ɪ | pit |
| ŋ | ding |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| aansprekingen | meervoud |
| aansprekinkje | verkleinwoord, enkelvoud |
| aansprekinkjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Naamwoord van handeling van aanspreken met het achtervoegsel -ing
Woordfamilie van aanspreking
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| aansprekingen | meervoud | aanspreking |
| aansprekinkje | verkleinwoord | aanspreking |
| aansprekinkjes | verkleinwoord meervoud | aanspreking |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van aanspreking zijn vastgelegd.