wrijving
zelfstandig naamwoord ˈvrɛivɪŋBetekenis
- is in de natuurkunde het verschijnsel waarbij een weerstandskracht kan ontstaan wanneer twee oppervlakken langs elkaar schuiven, terwijl ze tegen elkaar aan gedrukt worden.
- een klein meningsverschil
Hoe spreek je wrijving uit?
/ˈvrɛivɪŋ/
Wrijving bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| v | vis |
| r | rood |
| ɛi | trein |
| ɪ | pit |
| ŋ | ding |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| wrijvingen | meervoud |
| wrijvinkje | verkleinwoord, enkelvoud |
| wrijvinkjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Naamwoord van handeling van wrijven met het achtervoegsel -ing
Woordfamilie van wrijving
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| wrijvingen | meervoud | wrijving |
| wrijvinkje | verkleinwoord | wrijving |
| wrijvinkjes | verkleinwoord meervoud | wrijving |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van wrijving zijn vastgelegd.