vondst
zelfstandig naamwoord /ˈvɔnst/Betekenis
- iets dat vaak door goed geluk gevonden wordt, vaak op een archeologische site
Hoe spreek je vondst uit?
/ˈvɔnst/
Vondst bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| v | vis |
| ɔ | bot |
| n | nek |
| s | sok |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| vondsten | meervoud |
| vondstje | verkleinwoord, enkelvoud |
| vondstjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘het vinden, het gevondene’ voor het eerst aangetroffen in 1844
Woordfamilie van vondst
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| vondsten | meervoud | vondst |
| vondstje | verkleinwoord | vondst |
| vondstjes | verkleinwoord meervoud | vondst |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van vondst zijn vastgelegd.