vaarbewijs
zelfstandig naamwoordBetekenis
- officieel bewijs dat men vaartuig kan en mag besturen, omdat men een theoretisch examen heeft gehaald
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| vaarbewijzen | meervoud |
Herkomst
samenstelling van varen ww en bewijs zn
Woordfamilie van vaarbewijs
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| vaarbewijzen | meervoud | vaarbewijs |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van vaarbewijs zijn vastgelegd.