tilde
zelfstandig naamwoord, werkwoordBetekenis
- het diakritisch teken ~ dat meestal boven letters wordt aangebracht.
- in de natuurwetenschappen als zelfstandig symbool gebruikt om evenredigheid aan te duiden.
- tilde
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| tildes | meervoud |
| tildetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| tildetjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- enkelvoud verleden tijd van tillen
Vervoeging van tilde
tildehele werkwoord
Herkomst
Leenwoord uit het Spaans, in de betekenis van ‘diakritisch teken’ voor het eerst aangetroffen in 1847
Woordfamilie van tilde
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| tildes | meervoud | tilde |
| tildetje | verkleinwoord | tilde |
| tildetjes | verkleinwoord meervoud | tilde |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van tilde zijn vastgelegd.