suppletie
zelfstandig naamwoordBetekenis
- aanvulling, toevoeging
- het verschijnsel dat er binnen hetzelfde vervoegings- of verbuigingsparadigma verschillende niet-verwante vormen voorkomen
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| suppleties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het middeleeuws Latijn, in de betekenis van ‘aanvulling’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1658
Woordfamilie van suppletie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| suppleties | meervoud | suppletie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van suppletie zijn vastgelegd.